De zogenoemde ‘stikstofcrisis’ is een bizar dossier dat uitsluitend in Nederland bestaat. Nederland heeft wettelijk vastgelegd dat stikstof de allesbepalende factor zou zijn voor de staat van de natuur. Dat is absurd, omdat iedereen begrijpt dat er vele andere factoren van invloed zijn op natuur, zoals het weer, grondwaterstanden, ziektes, recreatiedruk en meer.

Nederland telt ruim 160 Natura 2000 gebieden en Europa eist dat daarin sprake is van een goede instandhouding van de natuur. De EU zegt daarbij niets over stikstof. Nederland heeft zichzelf de strop om de nek gelegd door stikstof en natuur synoniem te maken. Sinds 2019 zit door een uitspraak van de Raad van State het land zo ongeveer op slot. Boeren en bouwbedrijven krijgen
geen vergunning meer omdat er geen ‘stikstofruimte’ zou zijn. Die ‘ruimte’ wordt berekend met een computermodel (Aerius) dat daar helemaal niet geschikt voor is. De overheid heeft daarmee een fictieve crisis gecreëerd en beweert nu dat alleen massale inkrimping van de veestapel (want onder andere boeren stoten stikstofverbindingen uit, die vervolgens neerdwarrelen in natuurgebieden) de oplossing kan zijn. In het grensgebied met Duitsland ontstaat de bizarre situatie dat er aan de
Nederlandse zijde van een natuurgebied een groot stikstofprobleem zou bestaan terwijl er aan de Duitse zijde niets aan de hand is. In Duitsland ligt de norm voor stikstofuitstoot vele malen hoger dan in Nederland.

De LP erkent dat de uitstoot van stikstofverbindingen (door auto’s, de industrie, de landbouw) effect kan hebben op de natuur maar weerspreekt dat er sprake is van een crisis. Stikstof is primair voedsel voor planten. Meer stikstof in natuurgebieden kan dus leiden tot een verschuiving van plantensoorten. Voedselarme soorten kunnen minder goed gaan gedijen. Natuur blijft echter
natuur. Als samenleving moeten we een afweging maken hoeveel moeite we willen doen om bepaalde planten en/of natuurgebieden koste wat kost te willen behouden. Dat maatschappelijk debat heeft nooit plaatsgevonden. Het beleid zou wat de LP betreft nooit mogen leiden tot gedwongen onteigening van boeren.

De LP is van mening dat de verschillende wetten waarin het stikstofbeleid is verankerd, aangepast moeten worden, zodat er weer vrij gebouwd kan worden, de maximumsnelheid weer omhoog kan, et cetera. Bovendien moet de overheid een breed maatschappelijk debat over stikstof, klimaat en andere onderwerpen toestaan en zelf geen standpunt innemen.